ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ಮೊದಲು ನೋವು ಯಾಕೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ? ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಹೇಳುವ ಆಳವಾದ ಸತ್ಯ
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನೋವು ಕೊಡುವವರು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅಪರಿಚಿತರಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರು, ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದವರು, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತರು. ಅವರ ಒಂದು ಮಾತು, ಒಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಅಥವಾ ಒಂದು ದ್ರೋಹ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಈ ನೋವಿನ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಗೀತೆ ಹೇಳುವುದು ಏನೆಂದರೆ, ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿರುವ ನೋವು ಕೇವಲ ದುಃಖವಲ್ಲ — ಅದು ಆತ್ಮಜಾಗೃತಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ ಪಾಠ.
1. ಬಂಧನವೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಪ್ರಕಾರ “ಮೋಹ” ಅಥವಾ ಬಂಧನದಿಂದಲೇ ದುಃಖ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸಿದಾಗ, ಅವರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅವರು ಸದಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೆ ಆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ತೀರದಾಗ ನೋವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಸುವವರ ಮೌನವೇ ತಿರಸ್ಕಾರದಂತೆ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ.
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ:
“ಬಂಧನದಿಂದ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಆಸೆಯಿಂದ ಕೋಪ, ಕೋಪದಿಂದ ಮೋಹ.”
ಅಂದರೆ, ನಮ್ಮ ನೋವಿನ ಮೂಲ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ, ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದೆ.
2. ಹತ್ತಿರದವರು ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರದ ಕನ್ನಡಿ
ಅಪರಿಚಿತರು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ನಮ್ಮ ಬಲಹೀನತೆಗಳನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.
ಅವರು ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದಾಗ ಅಥವಾ ಟೀಕಿಸಿದಾಗ ಅದು ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಗಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಗೀತೆ ಅಹಂಕಾರವೇ ಮನುಷ್ಯನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಅಡ್ಡಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಅನುಭವಿಸುವ ನೋವು ಅವರ ಮಾತಿನಿಂದ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಆಗಿರುವ ಹೊಡೆತದಿಂದ.
3. ಕರ್ಮದ ಬಂಧಗಳು ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಈ ಜನ್ಮದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಲವಾರು ಸಂಬಂಧಗಳು ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ ನಮಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸಲು. ಕೆಲವರು ಸಹನೆ, ಕ್ಷಮೆ ಮತ್ತು ಬಿಡುವ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ:
“ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದೇವೆ.”
ಅಂದರೆ, ಕೆಲ ನೋವುಗಳು ಕೇವಲ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲ — ಅವು ಆತ್ಮದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಬಂದ ಕರ್ಮ ಪಾಠಗಳು.
4. ಆತ್ಮದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಕಠಿಣ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಅಗತ್ಯ
ಗೀತೆ ಹೇಳುವುದು ಆತ್ಮವಿಕಾಸ ಸುಖದಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಸವಾಲುಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ.
ಅರ್ಜುನನ ಯುದ್ಧವೂ ತನ್ನವರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಸಹ ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತವೆ.
ಹೊರಗಿನವರು ನೋವು ಕೊಟ್ಟರೆ ಮರೆತುಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಹತ್ತಿರದವರು ನೋವು ಕೊಟ್ಟಾಗ ಅದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಳಗೆ ನೋಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಅದೇ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಆರಂಭ.
5. ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಸ್ವಾಮಿತ್ವವಲ್ಲ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಹೇಳುವ ಪ್ರೀತಿ “ಸ್ವಾಮಿತ್ವ” ಅಲ್ಲ, “ನಿಸ್ವಾರ್ಥತೆ”.
ನಾವು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಫಲ, ಗಮನ, ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದರೆ ನೋವು ತಪ್ಪದು. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯಾದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಮುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಹೇಳುವ ಭಕ್ತನ ಲಕ್ಷಣ:
“ಯಾರಿಗೂ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದ, ಆಸೆ ಇಲ್ಲದ, ದುಃಖದಿಂದ ಅಲುಗಾಡದವನೇ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯ.”
ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಲ್ಲ — ಬಿಡುವ ಕಲಿಯುವುದು.
ಅಂತಿಮ ಮಾತು
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಹೇಳುವುದು ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ನೋವು ಕೊಡೋದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಅವರು ಹೆಚ್ಚು ನೋವು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ.
- ಬಂಧನದಿಂದ ದುಃಖ ಬರುತ್ತದೆ
- ಸಂಬಂಧಗಳು ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ
- ಕರ್ಮದ ಪಾಠಗಳು ಹತ್ತಿರದವರ ಮೂಲಕ ಬರುತ್ತವೆ
- ಆತ್ಮದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಅಗತ್ಯ
- ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮೀರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ
ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ದ್ವೇಷವಾಗಿರದೆ ಜ್ಞಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದವರೇ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗೃತಿಗೊಳಿಸುವವರು ಆಗುತ್ತಾರೆ.